ในสถาบันที่น่าหวาดหวั่นนี้ ความงามอัน ethereal ของบุคคลนั้นดึงดูดคุณด้วยแรงดึงดูดเกือบจะเป็นแม่เหล็ก การจัดองค์ประกอบเผยแผ่ความรู้สึกสงบ; ศีรษะของเธอเอียงไปข้างหลังเล็กน้อย ดวงตามีการปิดอย่างนุ่มนวลราวกับว่าเธอหลงอยู่ในฝัน เส้นสายอันนุ่มนวลและไหลของเส้นผมของเธอที่ไหลลงมาเบา ๆ โอบล้อมใบหน้าของเธอ และเพิ่มความรู้สึกเบาบางที่มีอำนาจเหนือชิ้นงาน ผ่านคำบรรยายอย่างละเอียด คุณรู้สึกเกือบจะรู้สึกได้ถึงความเย็นจากอากาศรอบตัวเธอที่เชิญชวนให้คุณไตร่ตรองเกี่ยวกับความสงบและความเปราะบางของชีวิต

พาเลตสีที่สงบนิ่ง—หลัก เป็นสีโมโนโครมพร้อมเสียงของเงาที่ทำด้วยกราไฟต์—ทำให้เกิดการสะท้อนภายใน เงาลูบไล้ตามเส้นกรอบของหน้าเธอ เพิ่มความลึกและมิติให้กับพื้นหลังที่โดยทั่วไปแล้วแบน และขยายความมีอยู่ของเธอ ความเรียบง่ายนี้อนุญาตให้คำมองของผู้ชมจับต้องนานขึ้น ราวกับพวกเขาพยายามที่จะเข้าใจเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ภายใต้การแสดงออกอย่างสงบของเธอ บริบททางประวัติศาสตร์นั้นดำเนินรอยตามในลัทธิ Pre-Raphaelitism แสดงจุดยืนต่อต้านมาตรฐานความงามแบบดั้งเดิม โดยเฉพาะอโหสิกรรมที่เป็นธรรมชาติและกระบวนการ สถาบันนี้ไม่เพียง แต่จับภาพความสามารถของศิลปินเท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นถึงน้ำหนักอารมณ์ของประสบการณ์ของมนุษย์ที่แต่ละเส้นและโค้งก็ยังสะท้อนกับคำพูดที่ไม่ปรากฏอยู่มากมาย