Bu sahneye bir sessizlik çöküyor, neredeyse doğaüstü bir dinginlikle yakalanmış sakin bir an. Kompozisyon sert, derin yeşiller ve gölgeli siyahların kontrastı, sol üst köşedeki bir ağacın soluk çiçekleriyle vurgulanmış. Sanatçı, gökyüzünün ve çevredeki yaprakların kasvetli tonlarını yansıtan bir ayna oluşturmak için suyu ustaca kullanır. Burada bir gizem hissi, görünmez bir şeyin, belki de yüzeyin hemen altında gizli bir dünyanın sessiz bir beklentisi var. Işık ve gölge oyunu çarpıcı, gün batımından önceki anı ima ediyor. Fırça darbeleri kontrollü, neredeyse kesin, bu da eserin resmi ama duygusal kalitesine katkıda bulunur. Neredeyse sessizliği duyabilir, serin havayı hissedebilir, sanki gerçekten oradaymışsınız, çimenli kıyıda durmuş, suyun karanlık derinliklerine bakıyormuşsunuz gibi.