Na tę scenę opada cisza, chwila spokoju uchwycona z niemal nienaturalnym bezruchem. Kompozycja jest surowa, kontrast głębokich zieleni i zacienionych czerni, podkreślony bladymi kwiatami drzewa w lewym górnym rogu. Artysta z wprawą wykorzystuje wodę, aby stworzyć lustro, odbijające ponure odcienie nieba i otaczających liści. Jest tu poczucie tajemnicy, ciche oczekiwanie na coś niewidocznego, być może ukryty świat tuż pod powierzchnią. Gra światła i cienia jest uderzająca, sugerując moment przed zmierzchem. Pociągnięcia pędzla są kontrolowane, niemal precyzyjne, co dodaje formalnej, a zarazem emocjonalnej jakości dziełu. Prawie słychać ciszę, czuć chłodne powietrze, jakby człowiek rzeczywiście tam był, stojąc na zarośniętym brzegu, wpatrując się w ciemne głębiny wody.