Bu dokunaklı kompozisyonda, sahne hüzünlü ve etkileyici bir atmosferde kurulmuş, trajedinin sonuçlarını tasvir etmektedir. Merkezde, Hector'un cansız bedeni yer almakta; bedeni ustaca bir gerçekçilikle tasvir edilmiş ve derin bir kaybetme hissi uyandırmaktadır. Etrafında, Andromak çocuklarını kollarında tutarken, yüzünde hem hüzün hem de umutsuzluk karışımı bir ifade var; Hector'a baktığında özlemi neredeyse hissedilir bir şekilde, ayrılmanın duygusal ağırlığını yansıtır. Kumaşların zengin dokuları ve arka plandaki altın tonları, konunun karanlığına zarif bir tezat oluşturuyor, anın duygusal ağırlığını artırıyor.

Renk paleti çok şey anlatıyor—Hector'u çevreleyen karanlık, ölümü simgeliyor; Andromak ve çocukları ise daha açık tonlarda resmedilmiş ve masumiyet ile süregelen umudu simgeliyor. Kompozisyon ustalıkla dengelenmiş, bakışları trajik karakterlere yönlendirirken, izleyiciye odayı dolduran bunaltıcı acıyı hissettiriyor. Bu eser sadece mitolojik bir olayın tasviri değil, aynı zamanda insan ruhunun sevgi, kayıp ve dirençle ilgili derin hisleriyle yankı buluyor—hayatın kırılganlığı ve ailenin silinmez bağları üzerine bir düşünce.