W tej poruszającej kompozycji scena jest osadzona w mrocznej i wzruszającej atmosferze, ukazując konsekwencje tragedii. Bezmózgowa figura Hektora leży w centrum, jego ciało przedstawione z mistrzowskim realizmem, budząc głębokie uczucie straty. Wokół niego Andromacha trzyma swoje dziecko, jej wyraz twarzy to mieszanka smutku i rozpaczy, gdy patrzy na Hektora; jej pragnienie wydaje się namacalne, będąc świadectwem głębokiego ciężaru emocjonalnego ich rozstania. Bogate tekstury tkanin i złote odcienie w tle tworzą elegancki kontrast z mrokiem tematu, wzmacniając emocjonalną powagę chwili.

Paleta kolorów mówi wiele — ciemność otacza Hektora, uosabiając śmierć, podczas gdy Andromacha i ich dziecko są namalowani w jaśniejszych tonach, symbolizując niewinność i utrzymującą się nadzieję. Kompozycja jest umiejętnie zrównoważona, kierując wzrok ku tragicznym bohaterom, jednocześnie pozwala widzowi poczuć przytłaczający smutek wypełniający pokój. To dzieło sztuki to nie tylko przedstawienie mitologicznego zdarzenia, lecz głęboko rezonuje z ludzkimi emocjami miłości, straty i odporności — refleksja nad kruchością życia i niezatarte więzy rodziny.