Bu tablo, 1867 yılında karla kaplı Sena Nehri'nin nazik bir tasviridir ve soğuk bir kış gününde yakalanmıştır. Manzara, bir huzur ve sessizlik atmosferi yaratıyor; beyaz, gri ve yumuşak mavi tonlarının hakim olduğu soluk renk paleti, izleyiciyi buzlu manzaranın sakin güzelliğine daldıran rüya gibi bir özellik sunuyor. Ön planda, buz parçalarıyla kaplı kar lekeleri aydınlatılırken, nehir huzur içinde akıyor ve yukarıdaki soluk gökyüzünü yansıtıyor—horizontla neredeyse birleşen ince bir gri gradyan.

Arka planda, nehir kıyısında çıplak ağaçlar gözlemliyoruz; dalları beyazlık karşısında net bir şekilde öne çıkıyor, sahneye tezat ve derinlik sunuyor. İzlenimci fırça darbeleri suya hareket hissi veriyor ancak genel kompozisyon hâlâ uyumlu kalıyor. Ayaklar altındaki karın sessiz çatırtısını ve çevreyi saran sessizliği neredeyse hissedebilirsiniz; bu kompozisyon yalnızca bir manzara değil, zamandaki geçici bir anı yakalayarak mevsimlerin değişimlerinin algı ve duygular üzerindeki etkilerini ustalıkla harmanlayarak derin ve düşünceli bir kış sakinliğini okumaktadır.