De schildering is een delicate voorstelling van de met sneeuw bedekte Seine, vastgelegd op een koude winterdag in 1867. Het tafereel roept een sfeer van rust en stilte op; het gedempte kleurenpalet, gedomineerd door tinten wit, grijs en zachte blauwen, creëert een dromerige kwaliteit die de kijker onderdompelt in de rustige schoonheid van het bevroren landschap. De voorgrond is verlicht door sneeuwplakken die met ijs zijn bespat, terwijl de rivier kalm stroomt en de bleke lucht erboven weerkaatst—a subtle gradation of grey that seems almost to merge with the horizon.

Op de achtergrond krijgen we een glimp van kale bomen aan de rivierkant; hun takken steken scherp af tegen de witheid, wat contrast en diepte aan de scène biedt. De impressionistische penseelstreken geven een gevoel van beweging aan het water, maar de algehele compositie blijft harmonieus. Je kunt bijna het stille knisperen van de sneeuw onder je voeten horen en de stilte die de omgeving omhulde; deze compositie spreekt niet alleen over een landschap, maar ook over een vluchtig moment in de tijd, dat de seizoensgebonden veranderingen die de waarneming en emotie beïnvloeden beheerst, leest de winterse kalmte als iets dieps en contemplatief.