Ο πίνακας είναι μια λεπτή απεικόνιση του ποταμού Σηκουάνα καλυμμένου με χιόνι, που απεικονίζεται σε μια κρύα χειμερινή ημέρα το 1867. Η σκηνή προκαλεί μια ατμόσφαιρα ηρεμίας και σιωπής; η ήπια παλέτα χρωμάτων, που κυριαρχείται από αποχρώσεις του λευκού, του γκρι και των απαλών μπλε, δημιουργεί μια ονειρική ποιότητα που βυθίζει τον θεατή στην ήσυχη ομορφιά του παγωμένου τοπίου. Στο προσκήνιο φωτίζονται οι κηλίδες χιονιού μοιρασμένες με πάγο, ενώ ο ποταμός ρέει ήρεμα, αντανάκλασης του αχνού ουρανού από πάνω—ένα λεπτό γκριζωπό που μοιάζει να συγχωνεύεται σχεδόν με τον ορίζοντα.

Στο παρασκήνιο, διακρίνουμε γυμνά δέντρα στις όχθες του ποταμού; τα κλαδιά τους ξεχωρίζουν εντυπωσιακά πάνω από το λευκό φόντο, προσφέροντας αντίθεση και βάθος στην σκηνή. Τα ιμπρεσιονιστικά πινελιές δίνουν μια αίσθηση κίνησης στο νερό, ενώ η γενική σύνθεση παραμένει αρμονική. Μπορεί κανείς σχεδόν να νιώσει την ήσυχη τραγανότητα του χιονιού κάτω από τα πόδια του και να ακούσει τη σιωπή που καλύπτει το περιβάλλον; αυτή η σύνθεση μιλά όχι μόνο για ένα τοπίο αλλά και για μια φευγαλέα στιγμή στον χρόνο, κυριαρχώντας στους εποχιακούς μετασχηματισμούς που επηρεάζουν την αντίληψη και τα συναισθήματα, διαβάζοντας την ηρεμία του χειμώνα ως κάτι βαθύ και στοχαστικό.