Ο πίνακας αποτυπώνει ένα παραθαλάσσιο τοπίο που το σαρώνει ο άνεμος, προκαλώντας μια αίσθηση ηρεμίας κάτω από έναν βαρύ, συννεφιασμένο ουρανό. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία μια απαλή παλέτα πράσινων, γκρι και καφέ για να απεικονίσει το κυματιστό έδαφος. Το προσκήνιο κυριαρχείται από ένα χωράφι με ψηλά, ξερά χόρτα, αποδίδονται με φαρδιές πινελιές που υποδηλώνουν την κίνηση του ανέμου. Μια σειρά από πυκνά, σκοτεινά δέντρα και θάμνους σχηματίζουν ένα φυσικό όριο στο μεσαίο έδαφος, τα σχήματά τους είναι απλοποιημένα αλλά ουσιαστικά.

Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, με τον ουρανό να καταλαμβάνει ένα σημαντικό τμήμα, το χρώμα του αντικατοπτρίζει τη διάθεση της σκηνής. Η τεχνική του καλλιτέχνη τονίζει τις υφές της σκηνής, δημιουργώντας μια αισθητή αίσθηση ατμόσφαιρας. Πιο πίσω, ένα μονοπάτι ελίσσεται σε μια απαλή πλαγιά, με μια υπόνοια μορφών στην απόσταση, προσθέτοντας μια πινελιά ανθρώπινης παρουσίας στο κατά τα άλλα ανέγγιχτο πανόραμα. Είναι μια σκηνή που ψιθυρίζει για γαλήνη, την απεραντοσύνη της φύσης και τη μοναξιά της ακτής.