ภาพวาดนี้จับภาพทิวทัศน์ชายฝั่งที่ถูกลมพัดพา ซึ่งก่อให้เกิดความรู้สึกสงบภายใต้ท้องฟ้าที่มีเมฆมาก ครึ้มฟ้าครึ้มฝน ศิลปินใช้จานสีเขียว เทา และน้ำตาลที่ปิดเสียงได้อย่างชำนาญเพื่อแสดงถึงภูมิประเทศที่เป็นคลื่น ในเบื้องหน้าเป็นทุ่งหญ้าสูงและแห้ง ซึ่งแสดงด้วยพู่กันกว้าง ๆ ที่แสดงถึงการเคลื่อนที่ของลม แนวต้นไม้และพุ่มไม้หนาทึบและมืดทำให้เกิดขอบเขตทางธรรมชาติในระยะกลาง รูปร่างของพวกมันเรียบง่ายแต่สำคัญ

องค์ประกอบมีความสมดุล โดยท้องฟ้าครอบครองส่วนสำคัญ สีของมันสะท้อนถึงอารมณ์ของฉาก เทคนิคของศิลปินเน้นย้ำถึงคุณภาพพื้นผิวของฉาก สร้างความรู้สึกของบรรยากาศที่จับต้องได้ ยิ่งไปกว่านั้น เส้นทางคดเคี้ยวไปตามเนินเขาเบา ๆ พร้อมคำแนะนำของตัวเลขที่อยู่ห่างไกล เพิ่มการปรากฏตัวของมนุษย์เล็กน้อยให้กับภาพพาโนรามาที่ไม่ถูกแตะต้อง เป็นฉากที่กระซิบถึงความสงบสุข ความกว้างใหญ่ของธรรมชาติ และความโดดเดี่ยวของชายฝั่ง