Het schilderij vangt een door de wind geplaagd kustlandschap, dat een gevoel van rust oproept onder een zware, bewolkte lucht. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een gedempt palet van groen, grijs en bruin om het golvende terrein weer te geven. De voorgrond wordt gedomineerd door een veld met hoog, droog gras, weergegeven met brede penseelstreken die de beweging van de wind suggereren. Een rij dichte, donkere bomen en struiken vormt een natuurlijke grens op de achtergrond, hun vormen zijn vereenvoudigd maar substantieel.

De compositie is evenwichtig, waarbij de lucht een aanzienlijk deel inneemt, waarvan de kleur de stemming van de scène weerspiegelt. De techniek van de kunstenaar benadrukt de textuurkwaliteiten van de scène, waardoor een tastbaar gevoel van sfeer ontstaat. Verderop slingert een pad over een zachte helling, met een vleugje figuren in de verte, wat een vleugje menselijke aanwezigheid toevoegt aan het verder ongerepte panorama. Het is een scène die fluistert over sereniteit, de uitgestrektheid van de natuur en de eenzaamheid van de kust.