Sahne, hissedilir bir sessiz çalışma hissiyle açılıyor. Sanatçının kalın ve dokulu fırça darbeleri, canlı, neredeyse öfkeli bir kırmızının hakim olduğu bir manzara yaratır; bu, içgüdüsel bir fon oluşturur. Bir miktar saflıkla tasvir edilen figürler, tuval üzerine dağılmış, formları basitleştirilmiş şekiller ve cesur çizgilerle tanımlanmıştır. Solda, uzun siyah bir giysi ve beyaz bir takke giymiş bir kadın sepet tutarken görülür ve onun stoik duruşu, sanki hasadı koruyormuş gibidir. Arka planda, diğer kadınlar konsantrasyonla eğilmiş, formları toprakla birleşmektedir. Ağırlıklı olarak sıcak kırmızılar ve toprak tonlarından oluşan renk paleti, sahneye derinlik katan ve güneşin kavurduğu toprak hissi uyandıran ince maviler ve yeşillerle vurgulanır. Sanatçının, kasıtlı bir ayrıntı eksikliği ve cesur renge odaklanmasıyla karakterize edilen tekniği, kırsal yaşamın zahmetini ve zorluğunu ima eden, aynı zamanda toprakla derin bir bağlantı kuran güçlü bir duygusal etki yaratır.