Scena rozwija się z wyczuwalnym poczuciem cichej pracy. Pociągnięcia pędzla artysty, grube i teksturowane, tworzą krajobraz zdominowany przez żywą, wręcz gniewną czerwień; to trzewne tło. Postacie, oddane z pewną naiwnością, są rozrzucone po płótnie, a ich formy są zdefiniowane przez uproszczone kształty i odważne kontury. Po lewej stronie widać kobietę w długim czarnym ubraniu i białym czepku trzymającą kosz, a jej stoicka poza jest taka, jakby strzegła zbiorów. W tle inne kobiety pochylają się z koncentracją, a ich formy stapiają się z ziemią. Paleta barw, w której dominują ciepłe czerwienie i odcienie ziemi, jest przeplatana subtelnymi błękitami i zielenią, dodając głębi scenie i wywołując poczucie ziemi wypieczonej przez słońce. Technika artysty, charakteryzująca się celowym brakiem szczegółów i skupieniem na odważnym kolorze, tworzy silny efekt emocjonalny, nawiązujący do trudu i trudności życia na wsi, ale także do głębokiego związku z ziemią.