Η σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά μας, ένα χωράφι χρυσού σιταριού λουσμένο στον ήλιο, όπου ο αέρας φαίνεται να αστράφτει από τη ζέστη. Οι φιγούρες, αποδοσμένες με λεπτές, σπασμένες πινελιές, είναι διάσπαρτες στο τοπίο, τα σχήματά τους απαλύνθηκαν από το θολό φως. Είναι σκυμμένοι στην εργασία, οι κινήσεις τους υποδηλώνουν τον ρυθμικό μόχθο της συγκομιδής. Η χρωματική παλέτα είναι μια συμφωνία ζεστών τόνων—ώχρα, χρυσό και κεχριμπάρι—διανθισμένη από τα πιο δροσερά μπλε και πράσινα των ρούχων και του μακρινού φυλλώματος.

Είναι μια σκηνή που ψιθυρίζει για την αγροτική ζωή, για τη σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων και της γης, και για την απλή αξιοπρέπεια της εργασίας. Ο ουρανός, μια απαλή έκταση απαλού ροζ και κίτρινου, υποδηλώνει την απαλή πάροδο του χρόνου. Η σύνθεση τραβάει το μάτι σε όλο το χωράφι, προσκαλώντας μας να περιπλανηθούμε ανάμεσα στους εργάτες και να νιώσουμε τη ζεστασιά του ήλιου στο δέρμα μας. Σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει τον ψίθυρο του σιταριού και το σιωπηλό μουρμουρητό της συνομιλίας, μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να αποτυπώσει τόσο την φυσική όσο και την συναισθηματική ουσία μιας στιγμής.