Σε αυτόν τον πίνακα, ένα ήρεμο βρέφος κοιμάται σε ένα μικρό στρώμα που επιπλέει μέσα σε ένα πλούσιο υδάτινο τοπίο. Το παιδί περιβάλλεται από μια αύρα φωτός, υποδηλώνοντας τη θεία του σημασία και συμβολίζοντας την αγνότητα και την αθωότητα. Γύρω του υπάρχουν ευαίσθητα λουλούδια και πουλιά που πετούν απαλά, προσθέτοντας μια λυρική απαλότητα στα μνημειώδη ερείπια στο φόντο, τα οποία θυμίζουν την αρχιτεκτονική της αρχαίας Αιγύπτου με σφίγγες και σπασμένες κολώνες. Η αντίθεση ανάμεσα στη εύθραυστη νέα ζωή και το βάρος της ιστορίας είναι έντονη.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια πλούσια, ζεστή παλέτα κυριαρχούμενη από βαθιά καφέ, χρυσά και απαλά πράσινα χρώματα, συνδυάζοντας επιδέξια το φως και τη σκιά για να προκαλέσει αίσθηση μυστηρίου και γαλήνης. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα του θεατή από το φωτεινό βρέφος στο προσκήνιο προς τα αινιγματικά ερείπια, προσκαλώντας σε στοχασμό για τη ροή του χρόνου και τη θεία προστασία της αθωότητας. Το συναισθηματικό αποτέλεσμα είναι τρυφερό και επιβλητικό, γεμάτο συμβολισμούς του ρομαντισμού του 19ου αιώνα, που γοητεύεται από τη πνευματικότητα και το εξωτικό παρελθόν.