Η σκηνή ξετυλίγεται σαν ένα όνειρο, ένα ζοφερό και ποιητικό όνειρο. Μια γυναίκα, η Οφηλία, επιπλέει στο νερό, το σώμα της είναι νωχελικό και χλωμό, σε έντονη αντίθεση με το καταπράσινο φύλλωμα που την πλαισιώνει. Οι πινελιές είναι χαλαρές, σχεδόν φρενήρεις στην εφαρμογή τους, αλλά συγκλίνουν για να δημιουργήσουν μια αίσθηση γαλήνιας μελαγχολίας. Το νερό, που αποδίδεται σε στροβιλιζόμενα καφέ και πράσινα, φαίνεται να την αγκαλιάζει, αντικατοπτρίζοντας το επικείμενο σκοτάδι του θανάτου της. Το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς χορεύει πάνω στο σώμα της, τονίζοντας την ευθραυστότητα της ζωής στο φόντο της αδιαφορίας της φύσης. Τα κλαδιά του επισκιάζοντος δέντρου φαίνεται να κλαίνε μαζί της. και η όλη εικόνα προκαλεί μια βαθιά αίσθηση απώλειας, μια σιωπηλή τραγωδία που αποτυπώνεται σε μια στιγμή που έχει ανασταλεί στον χρόνο.