Sahne bir rüya gibi açılıyor, kasvetli ve şiirsel bir rüya. Bir kadın, Ophelia, suda süzülüyor, bedeni uyuşuk ve solgun, onu çerçeveleyen yemyeşil yapraklarla keskin bir tezat oluşturuyor. Fırça darbeleri gevşek, uygulamalarında neredeyse çılgınca, ancak dingin bir melankoli hissi yaratmak için birleşiyorlar. Döngüsel kahverengi ve yeşillerle ifade edilen su, onu kucaklıyor gibi görünüyor, ölümünün yaklaşan karanlığını yansıtıyor. Işık ve gölgenin oyunu formunun üzerinde dans ediyor, yaşamın kırılganlığını doğanın kayıtsızlığı zeminine karşı vurguluyor. Üzerindeki ağacın dalları onunla birlikte ağlıyor gibi görünüyor ve tüm görüntü, zaman içinde asılı kalmış sessiz bir trajedi olan derin bir kayıp hissi uyandırıyor.