De scène ontvouwt zich als een droom, een sombere en poëtische droom. Een vrouw, Ophelia, drijft in het water, haar lichaam is loom en bleek, in scherp contrast met het groene gebladerte dat haar omlijst. De penseelstreken zijn los, bijna koortsachtig in hun aanbreng, maar ze komen samen om een gevoel van serene melancholie te creëren. Het water, weergegeven in wervelende bruinen en groenen, lijkt haar te omarmen en weerspiegelt de naderende duisternis van haar dood. Het spel van licht en schaduw danst over haar vorm en benadrukt de kwetsbaarheid van het leven tegen de achtergrond van de onverschilligheid van de natuur. De takken van de overhangende boom lijken met haar te huilen; en het hele beeld roept een diep gevoel van verlies op, een stille tragedie gevangen in een moment dat in de tijd is opgeschort.