Ο πίνακας απεικονίζει μια Ταϊτινή γυναίκα που κάθεται με χάρη πάνω σε ένα πλούσια διακοσμημένο ύφασμα, κρατώντας τρυφερά ένα μικρό πουλί. Η γαλήνια έκφρασή της αντιπαραβάλλεται με το ζωντανό φυσικό τοπίο στο βάθος: φωτεινές κίτρινες φοίνικες και ροζ άνθη ξεχωρίζουν ανάμεσα σε βαθιά μπλε βουνά κάτω από έναν ουρανό φωτισμένο από το φεγγάρι. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί έντονες, επίπεδες μορφές και ισχυρές χρωματικές αντιθέσεις, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μυστικισμού και οικειότητας.

Το έργο, ζωγραφισμένο το 1892, συνδυάζει τον ρεαλισμό με τον συμβολισμό. Τα πινελιές είναι ρέουσες και στοχαστικές, με έμφαση στη μορφή αντί για τις λεπτομέρειες, δημιουργώντας μια σχεδόν ιερή ηρεμία. Η ήρεμη δύναμη της μορφής και η αρμονία της με τη φύση καλούν σε μια διαχρονική εξερεύνηση του έρωτα, της φύσης και της ταυτότητας.