Obraz przedstawia tahitańską kobietę siedzącą z gracją na bogato zdobionym materiale, delikatnie trzymającą małego ptaka. Jej spokojny wyraz twarzy kontrastuje z bujnym tłem egzotycznej przyrody: jasnożółte palmy i różowe kwiaty wyróżniają się na tle ciemnoniebieskich gór oświetlonych księżycowym światłem. Artysta używa płaskich kształtów i wyraźnych kontrastów kolorystycznych, co tworzy atmosferę zadumy i tajemniczości.

Dzieło to, namalowane w 1892 roku, łączy realizm z symbolizmem, akcentując formę nad szczegół oraz wprowadzając niemal sakralny spokój. Spokojna siła postaci oraz harmonia z naturą wywołują refleksję na temat miłości, natury i tożsamości.