Het kunstwerk vangt een sereen moment, een zonovergoten scène met een stenen windmolen die trots op een rotsachtige uitloper staat. De kunstenaar gebruikt het licht op meesterlijke wijze om de vorm van de molen te bepalen, lange schaduwen te werpen en de texturen van de steen te benadrukken. De compositie is evenwichtig, trekt het oog van het pad op de voorgrond, door de molen en naar de verre zee die glinstert onder een uitgestrekte, lichtblauwe hemel. De penseelstreken zijn los en expressief, waardoor de scène een gevoel van directheid en spontaniteit krijgt. Het landschap wordt weergegeven met een warm, aards palet, met voornamelijk tinten oker, bruin en hints van groen, die contrasteren met de koele blauwtinten van de hemel en de zee. Dit spel van warme en koude kleuren versterkt de algehele harmonie en roept een gevoel van rust en vrede op.