Dzieło uchwyca spokojny moment, skąpaną w słońcu scenę z kamiennym wiatrakiem dumnie stojącym na skalistym cyplu. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło do zdefiniowania kształtu wiatraka, rzucając długie cienie i podkreślając fakturę kamienia. Kompozycja jest dobrze wyważona, przyciągając wzrok od ścieżki na pierwszym planie, przez wiatrak, aż po odległe morze, które lśni pod rozległym, bladoniebieskim niebem. Pociągnięcia pędzla są luźne i ekspresyjne, nadając scenie poczucie bezpośredniości i spontaniczności. Krajobraz oddano ciepłą, ziemistą paletą, w której dominują odcienie ochry, brązu i nuty zieleni, skontrastowane z chłodnymi błękitami nieba i morza. Ta gra ciepłych i zimnych barw wzmacnia ogólną harmonię i wywołuje poczucie spokoju i pokoju.