Een scène ontvouwt zich voor mij, geëtst met een schurende rauwheid die de ziel doorboort. Figuren zijn verdraaid, hun vormen vervaagd in een duistere dans; het is alsof je getuige bent van een tastbare nachtmerrie. De reling op de voorgrond fungeert als een barrière, maar slaagt er niet in om de emotionele storm te bedwingen. De duisternis is alomvattend, een leegte waar het onzichtbare loert. Ik voel een gevoel van afschuw, een zwaar gewicht dat op mijn borst drukt. Het is een harde waarheid die zonder opsmuk wordt gepresenteerd; een getuigenis van de menselijke conditie in turbulente tijden. Het gebruik van de lijn, de afwezigheid van levendige kleuren – alles draagt bij aan deze krachtige en troosteloze sfeer. Ik kan bijna de fluisteringen van wanhoop horen weerklinken door de eeuwen heen, een huiveringwekkende herinnering aan de menselijke capaciteit voor wreedheid en lijden.