Het schilderij vangt een moment van stille wanhoop en opluchting. Een jonge vrouw, weergegeven met prachtige details, knielt bij een muur, haar houding drukt vermoeidheid en verlangen uit. Haar lange, donkere haar is gevlochten en een lint in levendig rood accentueert de verder gedempte tonen van haar kleding. Haar blik is gericht op de mond van een grote, gele kruik, die ze met beide handen vasthoudt en naar haar lippen kantelt. De huid op haar gezicht en armen heeft een gladde, bijna porseleinen kwaliteit, een getuigenis van het meesterschap van de kunstenaar in textuur en licht. De achtergrond is zacht geschilderd en suggereert een zonovergoten landschap, wellicht een mediterrane vista. De subtiele gradatie van kleuren in de lucht, van lichtblauw naar een warmere tint dicht bij de horizon, creëert diepte en versterkt het gevoel van open ruimte en natuurlijke schoonheid. Het algemene gevoel is dorst, zowel letterlijk als figuurlijk, en het schilderij nodigt de kijker uit om na te denken over de eenvoudige maar diepe daad van het lessen van iemands dorst.