Obraz uchwytuje moment cichej rozpaczy i ulgi. Młoda kobieta, oddana z niezwykłą dbałością o szczegóły, klęczy przy murze, a jej postawa wyraża zmęczenie i tęsknotę. Jej długie, ciemne włosy są splecione w warkocz, a wstążka w żywym czerwonym kolorze podkreśla stonowane tony jej ubioru. Wzrok skupiony jest na wylocie dużego, żółtego dzbana, który trzyma oburącz, przechylając go ku ustom. Skóra na jej twarzy i ramionach ma gładką, niemal porcelanową jakość, co świadczy o mistrzostwie artysty w oddawaniu faktury i światła. Tło jest miękko malowane, sugerując skąpaną w słońcu scenerię, być może śródziemnomorski widok. Subtelna gradacja kolorów na niebie, od jasnoniebieskiego do cieplejszego odcienia w pobliżu horyzontu, tworzy głębię i wzmacnia poczucie otwartej przestrzeni i naturalnego piękna. Ogólne odczucie to pragnienie, zarówno dosłowne, jak i metaforyczne, a obraz zachęca widza do rozważenia prostego, a zarazem głębokiego aktu gaszenia pragnienia.