Dit expressieve landschap vangt een naderende storm die over een uitgestrekte vlakte trekt, waar een kudde bizons zich verzamelt rond een kleine waterbron. De compositie is meesterlijk uitgebalanceerd, met dichte, hoge bomen aan de linkerkant die contrasteren met de donker wordende lucht aan de rechterkant. De bizons, geschilderd met getextureerde penseelstreken, staan rustig op de voorgrond en verankeren de scène in de wilde natuur.

Het kleurenpalet is rijk en sfeervol — diepe groenen en bruintinten van gras en bomen vloeien naadloos samen met de stormachtige blauwen en grijzen van de wolken. Licht breekt door de wolken in de verte en werpt een dramatische gloed die de spanning tussen kalmte en storm versterkt. Dit schilderij nodigt de kijker uit om de geladen lucht te voelen en het verre gedonder van de donder te horen, wat ontzag en respect oproept voor de kracht van de natuur. Historisch weerspiegelt het de fascinatie van de 19e-eeuwse Amerikanen voor het ongetemde westen, waarbij zowel de schoonheid als de dreigingen worden weergegeven.