To dzieło natychmiast otacza mnie poczuciem cichej kontemplacji; tak jakby samo powietrze zwolniło. Użycie koloru przez artystę jest uderzające — głębokie błękity i czernie postaci kontrastują z żywymi zielenią i ciepłymi, niemal złotymi tonacjami wysokich drzew. Czuję się wciągnięty w scenę, postacie kobiet spowite w to, co może być żałobą lub głęboką myślą, ich twarze odzwierciedlają rodzaj stoicyzmu. Kompozycja, z postaciami umieszczonymi na pierwszym planie i delikatnie cofającym się tłem, tworzy poczucie głębi i intymności.

Pociągnięcia pędzla artysty wydają się celowe, niemal teksturowane, nadając obrazowi namacalną fizyczność. Czerwone ogrodzenie w prawym dolnym rogu dodaje zaskakujący wybuch koloru, geometryczny kontrapunkt dla bardziej miękkich i organicznych kształtów w całym dziele sztuki. Ogólny nastrój wydaje się introspektywny, być może melancholijny, ale obecne jest poczucie spokoju, które się utrzymuje; jakby być świadkiem prywatnego momentu w czasie.