W tym niepokojącym i poruszającym obrazie bezwładna figura leży wyciągnięta na powierzchni pokrytej śniegiem; długie włosy kobiety spływają płynnie w okolicy jej ramion, kontrastując w wyraźny sposób z delikatną bielą. Półnaga postać, owinięta w bogaty karmazynowy materiał, emanueje poczuciem zarówno kruchości, jak i siły. Umiejętne wykorzystanie naturalizmu przez artystę sprawia, że możemy poczuć zimno otaczającego ją środowiska, wzmacniając emocjonalny wpływ tej sceny. Gołębie zbierają się ciekawe w pobliżu niej, dodając dziwnie element do narracji, jakby opłakiwały lub milcząco świadczyły jej tragiczną los.

Paleta kolorów składa się głównie z ziemistych odcieni - miękkie brązy i głębokie czerwienie jej odzieży przyciągają wzrok, podczas gdy lodowaty biały śnieg wydobywa uczucie zimna, które przenika przez całe dzieło. Stonowane kolory potęgują mroczną atmosferę, wywołując uczucia utraty i spokoju. Staranna uwaga Waterhouse'a dla detali jest widoczna w teksturach ubrań, delikatnych piórach ptaków oraz w spokojnym, prawie sen Legalnie świetle, które owija całą scenę. To przedstawienie śmierci nie jest po prostu zakończeniem, lecz zachętą do kontemplacji piękna i tragedii ludzkiego istnienia, uchwycając ulotny moment, który pozostaje w sercach wszystkich, którzy go dostrzegają.