Ta uderzająca scena natychmiast przyciąga uwagę widza. Dwie kobiety są w centrum, uwięzione w chwili intensywnego dramatu. Jedna, ubrana w to, co wydaje się być żałobnym strojem, stoi z krucyfiksem, jakby odpędzając drugą. Druga kobieta, starsza, w prostej czepku i sukience, cofa się w widocznym strachu lub zaskoczeniu, z uniesioną w obronie dłonią. Pociągnięcia pędzla są luźne, oddają ulotną chwilę z niezwykłą płynnością; ręka artysty zdaje się tańczyć na płótnie. Gra światła i cienia dodaje poczucia tajemniczości, podkreślając napięcie między postaciami. To szept historii, przebłysk ukrytego świata, w którym emocje są surowe, a niewypowiedziane namacalne.