Ten sugestywny pejzaż górski ukazuje spokojną, a zarazem imponującą obecność ośnieżonych szczytów górujących pod rozległym niebem usianym delikatnymi chmurami. Artysta stosuje staranną technikę, łącząc miękkie pociągnięcia pędzla oddające płynnie lodowe tekstury szczytów z bardziej dotykowymi, surowymi pociągnięciami definiującymi bujny, gęsty las poniżej. Kompozycja prowadzi wzrok naturalnie od rwącego potoku na pierwszym planie — jego pieniste wody energicznie spadające po skałach — przez różnorodną mozaikę drzew iglastych i liściastych, aż wreszcie zatrzymuje się na majestatycznych alpejskich gigantach. Paleta barw dominuje ziemiste zielenie i brązy lasu, kontrastujące wyraźnie z chłodnymi bielami i błękitami odległych szczytów, całość skąpana w delikatnym, niemal złocistym świetle, które tchnie życie i ciepło w scenę.

Emocjonalny wpływ obrazu jest głęboki — zaprasza widza do wkroczenia w tę odległą dziką przyrodę, poczucia świeżego górskiego powietrza, usłyszenia szemrzącego strumienia i odczucia cichej mocy majestatu natury. Stworzony w połowie XIX wieku, obraz wpisuje się w romantyczną tradycję celebracji wzniosłych krajobrazów, podkreślając zarówno ich piękno, jak i przytłaczającą skalę. Jest świadectwem umiejętności artysty w równoważeniu szczegółowego realizmu z poetycką atmosferą, sprawiając, że widz czuje się zakorzeniony w świecie przyrody, a zarazem uniesiony przez jej rozległość.