W tym pejzażu rozpościera się szeroki widok, przedstawiający spokojną scenę zwieńczoną miękkim światłem — odcienie zieleni rozprzestrzeniają się szeroko po płótnie, ich bogactwo przywołuje świeżą witalność natury. Na pierwszym planie znajduje się gobelin bujnej roślinności, stworzony delikatnymi pociągnięciami pędzla, które sugerują ruch i życie; małe, figlarne punkty światła tańczą po powierzchni, dodając roślinności jeszcze więcej życia. W oddali prosta taczka spoczywa w samotności, być może sugerując ludzką aktywność w tym w dużej mierze nietkniętym obszarze, sugerując zbieżność między pięknem natury a pracą wiejskiego życia.

Kompozycja jest zarówno rozległa, jak i zachęcająca. Z lekko podniesioną linią horyzontu niebo się otwiera, przechodząc w subtelne odcienie szarości i stonowanych pastelowych kolorów. Daleki krajobraz, być może odzwierciedleniem kontemplacyjnego stanu Van Gogha, przekazuje głęboki poczucie spokoju, a jednocześnie zaprasza widzów do refleksji nad historiami pracowitych rolników, którzy dbają o pola. Ziemiste odcienie—od głębokiej zieleni do subtelnego szarości nieba—tworzą harmonijną, a jednak melancholijną atmosferę, budząc uczucia nostalgii, podczas gdy czczą często ignorowany spokój natury wśród życia rolniczego. To dzieło stworzone w 1883 roku rezonuje z najprostszych radości pracy oraz pięknem samotności, uchwycając istotę głębokiej więzi Van Gogha z wiejskim krajobrazem, które inspirowały dużą część jego twórczości.