Obraz ten przedstawia wiejską scenę, na której siewca w prostym stroju roboczym i szerokim kapeluszu rozsypuje nasiona na świeżo oranym polu. Postawa postaci na pierwszym planie, lekko pochylonej do przodu z ramieniem wyciągniętym do tyłu, sugeruje rytmiczny ruch siewu. W tle rolnik kieruje zaprzęgiem białych wołów ciągnących pług, podkreślając współpracę w tradycyjnym rolnictwie. Tekstura zaoranej ziemi namalowana jest luźnymi, impresjonistycznymi pociągnięciami pędzla, łączącymi ziemiste brązy, zielenie i delikatne żółcie, co nadaje scenie żywotność i urodzajność.

Paleta barw balansuje między naturalnymi, stonowanymi tonami a chłodnymi błękitami nieba i ciemnymi cieniami drzew, tworząc harmonijną grę światła i cienia. Kompozycja prowadzi wzrok od siewcy na pierwszym planie do wołów i pługa w oddali, przywołując wieczny cykl pracy rolniczej. Dzieło to nie tylko celebruje życie wiejskie, ale także wyraża dotykowe powiązanie z ziemią, zapraszając widza do odczucia cichej godności i trwałych rytmów życia na wsi pod koniec XIX wieku.