Scena rozgrywa się w cichej intymności; dwie młode kobiety pochłonięte są momentem kontemplacji, powietrze gęste od niewypowiedzianego. Jedna, siedząca, jej postawa sugeruje głębokie myślenie, spogląda w stronę swojej towarzyszki, która stoi, trzymając w dłoni laskę. Otoczenie jest sielskie; skąpane w słońcu pole rozciąga się za nimi, usiane drzewami, które rzucają długie cienie, sugerując późne popołudnie. Technika artysty jest oczywista: podejście pointylistyczne, w którym niezliczone małe kropki koloru łączą się, tworząc obraz, tworząc poczucie faktury i światła, które migocze na płótnie. Paleta barw skłania się ku miękkim błękitom, zieleniom i odcieniom ziemi, przywołując poczucie spokoju i prostego piękna życia wiejskiego.