Obraz przedstawia rozległe, złociste pola żyta oświetlone słońcem, rozciągające się pod miękkim, poplamionym chmurami niebem. Pociągnięcia pędzla są luźne i ekspresyjne, krótkie i gęste, oddające delikatny ruch kłosów kołysanych przez wiatr. Kompozycja prowadzi wzrok wzdłuż piaszczystej drogi przecinającej pole po przekątnej, w stronę odległego, ciemnego sylwetki wiatraka stojącego na horyzoncie niczym cichy strażnik. Paleta barw jest ciepła i ziemista, z dominacją żółci, ochry i stonowanych zieleni, zrównoważona chłodnymi błękitami i szarościami nieba, tworząc harmonijną i spokojną atmosferę. Dzieło z początku XX wieku jest znane z impresjonistycznej techniki, która celebruje światło i ulotne chwile natury, zapraszając do poczucia wiatru i słyszenia szumu żyta.