Dit schilderij vangt een zonovergoten uitgestrektheid van gouden roggevelden onder een zachte, met wolken bezaaide hemel. De penseelvoering is los en expressief, met korte, dikke streken die de zachte beweging van de korenaren in de wind oproepen. De compositie leidt het oog langs een diagonale zandweg die het veld doorkruist naar een verre, donkere silhouet van een windmolen die als een stille wachter aan de horizon staat. Het kleurenpalet is warm en aards, gedomineerd door geel-, oker- en gedempte groentinten, in balans gebracht door de koele blauwen en grijzen van de lucht, wat een harmonieuze en kalmerende sfeer schept. Dit werk uit het begin van de 20e eeuw valt op door zijn impressionistische techniek die licht en vergankelijke momenten van de natuur viert.