Scena otwiera się dramatycznym niebem dominującym górną część płótna; symfonią chmur, oświetlonych przez promieniste słońce, które walczy o przebicie się. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło i cień, tworząc poczucie podziwu i spokoju. Grupa postaci, zebranych na brzegu, zarysowana jest na tle jasnej poświaty, sugerując tętniącą życiem aktywność lub być może chwilę wspólnej kontemplacji.

Kompozycja przyciąga wzrok od burzliwego nieba do piaszczystej plaży, gdzie zakotwiczone są postacie i łodzie. Paleta barw, zdominowana przez ciepłe złote odcienie i chłodne, stalowe błękity, przywołuje uczucie późnego popołudnia, z obietnicą nadchodzącej burzy. Pociągnięcia pędzla, choć szczegółowe, nadają ogólnemu wrażeniu miękkości, oddając ulotną naturę światła i atmosfery. Mówi o wnikliwej obserwacji artysty i jego zdolności do przenoszenia wspaniałości natury na płótno.