Dzieło ukazuje skąpaną w słońcu panoramę, prawdopodobnie w Rzymie, z mistrzowskim ukazaniem światła i cienia. Artysta używa bogatej, ziemistej palety barw, zdominowanej przez ciepłe odcienie ochry, terakoty i chłodnych błękitów nieba. Kompozycja przyciąga wzrok przez nierówny teren, przeplatany pionowością cyprysów i zwartymi formami starożytnych ruin. Pociągnięcia pędzla wydają się żywe i ekspresyjne, sugerując malowanie w plenerze.

Tekstury kruszącego się kamienia i liści oddane są z niezwykłą wprawą. Ogólne wrażenie to spokojne piękno, zapraszające widza do zatrzymania się i kontemplacji przemijania czasu i trwałej wspaniałości przeszłości. Zdolność artysty do uchwycenia atmosfery i gry światła sprawia, że scena wydaje się zarówno realna, jak i ponadczasowa; prawie czuję ciepło słońca na twarzy i słyszę odległe dźwięki miasta.