Dzieło sztuki to przejmująca wizja wyryta wyraźnymi liniami, przedstawiająca scenę, która wydaje się być rytualną przemocą lub rodzajem próby. Muskularna, naga postać wisi w zawieszeniu, utrzymywana na miejscu przez imponującą obecność dużego, rogatego stworzenia – barana, a może satyra. Scena ma mrożącą krew w żyłach, prawie senną jakość, podkreśloną przez drobne szczegóły i interakcję światła i cienia, którą Goya mistrzowsko osiąga dzięki swojej technice trawienia. Druga naga postać, kobieta, wydaje się być sprawcą tego ponurego postępowania, trzymając głowę pierwszej postaci, z wyrazem twarzy, który jest mieszaniną skupionego celu i, być może, odrobiny smutku. Poniżej zgromadzono małą kolekcję zwierząt, w tym koty, oraz czaszkę. Ogólny efekt jest niepokojący, wywołuje uczucie grozy i kwestionuje naturę ludzkości i jej związek ze zwierzęcością i boskością. Kompozycja dzieła zmusza widza do konfrontacji z surowymi emocjami i podstawowymi lękami, które leżą pod powierzchnią codziennego życia.