Scena rozwija się z cichą intymnością, rzutem oka na francuski ogród. Kompozycja jest sprytnie ujęta w wijące się, ciemne gałęzie drzew na pierwszym planie, tworząc naturalny łuk, który wciąga wzrok w głąb perspektywy. Przez to drzewiaste objęcie widzimy grupę budynków; ich blade ściany i czerwone dachy z dachówek są zmiękczone rozproszonym światłem pochmurnego nieba. Pociągnięcia pędzla są luźne i żywe, oddając subtelne wariacje światła i cienia w całej scenerii.