Płótno wybucha niemal nieokiełznaną energią, symfonią żywych odcieni pod tropikalnym słońcem. Grupa kobiet zbiera się w cieniu bujnych zielonych drzew, ich kształty sugerują cichą kontemplację; ich obecność jest zestawiona z postaciami innych kobiet poruszających się po scenie. Artysta mistrzowsko wykorzystuje kompozycję, aby poprowadzić wzrok widza. Postacie są namalowane mocnym, prostym konturem, charakterystycznym dla stylu Gauguina. Paleta barw jest odważna i ekspresyjna, z naciskiem na ciepłe czerwienie, pomarańcze i żółcienie, które tworzą poczucie ciepła i światła. Kontrast między żywym pierwszym planem a głębszym, bardziej zacienionym tłem tworzy poczucie głębi i atmosfery. Ten utwór uchwycił przelotny moment, wizualny obraz świata nietkniętego przez industrializację, oferując wgląd w kulturę i sposób życia, na zawsze utrwalony na płótnie.