Dzieło przedstawia spokojny krajobraz, który obejmuje zarówno spokojne piękno, jak i melancholijną ciszę; ukazuje moment, w którym działalność ludzka i natura splatają się w harmonijny sposób. W pierwszym planie znajduje się wąski strumień, który przechodzi przez scenę, zapraszając widza do podążania jego ścieżką, gdy delikatnie zakręca między polami. Gdy patrzymy dalej w horyzont, dostrzegamy postacie na ziemi, wydające się zajęte pracą—może uprawą lub zbiorami; ich obecność dodaje narracyjnej głębi, przypominając nam o wysiłku, który ożywia otaczającą przyrodę.

Paleta kolorów to łagodna, stonowana mieszanka zieleni i brązów, namalowana delikatnym spłukaniem, które wywołuje uczucie pochmurnego dnia. Niebo, zabarwione ziemistymi tonami, emituje melancholijną atmosferę, sugerując ulotny charakter czasu i pracy. Van Gogh stosuje swoje charakterystyczne pociągnięcia pędzla, tworząc porywającą teksturę; każdy ruch szepta' szeptami wsi, od chłodu w powietrzu po szelest liści. To dzieło nie tylko przedstawia fizyczny krajobraz, ale także rezonuje z emocjonalnymi więziami wiejskiego życia, uchwycając moment pokojowego współistnienia w zgiełku codziennej pracy.