ฉากเปิดเผยในพื้นที่มืดมัวและวุ่นวาย เต็มไปด้วยรูปคนติดอยู่ในกระแสน้ำวนของการกระทำ ศิลปินใช้โทนมืดมัวและมืดมนอย่างเชี่ยวชาญ ซึ่งสร้างความรู้สึกไม่สบายใจและความรู้สึกรางสังหรณ์ รูปคน แสดงด้วยความเข้มข้นดิบ ดูเหมือนกำลังดิ้นรนกับพลังที่มองไม่เห็นหรือเผชิญกับความเป็นจริงที่น่ากลัว การแสดงออกของพวกเขาบิดเบี้ยว ร่างกายของพวกเขาบิดเบี้ยวจากความทุกข์ทรมาน และองค์ประกอบโดยรวมคือซิมโฟนีแห่งความสิ้นหวังและความกลัว การใช้แสงและเงาของศิลปินช่วยเน้นย้ำถึงละคร โดยเน้นย้ำถึงบุคคลสำคัญและทำให้ผู้อื่นมืดมิด