ภาพนี้แสดงฉากสงบของเด็กหญิงสองคนที่อยู่ข้างหน้าบ่อน้ำหินในชนบท ช่วงเวลาที่แสดงถึงความอ่อนโยนในการแบ่งปันน้ำซึ่งถูกหยุดไว้ในเวลา เด็กหญิงคนโตยืนเท้าเปล่าบนดินนุ่มๆ ค่อย ๆ เอนแจกันเซรามิกสีเขียวขนาดใหญ่เพื่อให้น้องสาวที่คุกเข่ารออย่างอดทน ลมหายใจของเธอปากเปิดรอรับน้ำ เสื้อผ้าของพวกเธอเรียบง่ายและหลวม สะท้อนถึงความงามที่เงียบสงบของชีวิตในชนบท แสงธรรมชาติอ่อนโยนส่องผิวของพวกเธออย่างนุ่มนวลเน้นความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสา ฉากหลังเป็นทิวทัศน์ในชนบทที่พร่ามัวในสไตล์อิมเพรสชันนิสม์ ช่วยเน้นช่วงเวลาที่ใกล้ชิดนี้โดยไม่รบกวนสายตา

ภาพนี้แสดงให้เห็นถึงเทคนิคการใช้แปรงแบบละเอียดของศิลปินที่แสดงให้เห็นความชำนาญในการวาดภาพเหมือนจริงและรายละเอียดพื้นผิว ตั้งแต่น้ำเคลือบที่เรียบลื่นของแจกันไปจนถึงเส้นผมนุ่มของเด็กหญิงและพื้นผิวหยาบของหิน องค์ประกอบภาพชี้นำสายตาจากเท้าเปล่าของพวกเธอถึงใบหน้าของพี่น้องที่ตั้งใจฟังและแจกันที่เชื่อมโยงพวกเธอเข้าด้วยกัน สร้างความเชื่อมโยงที่กลมกลืนและลื่นไหล โทนสีหลักเป็นสีเขียวเย็น ฟ้านุ่ม และสีดินที่อ่อนโยน ทำให้บรรยากาศของภาพสงบและเป็นการคิดตรอง ผลงานชิ้นนี้สร้างความรู้สึกคิดถึงอดีตโดยระลึกถึงความบริสุทธิ์ของวัยเด็กและความสุขง่าย ๆ ของความสัมพันธ์มนุษย์ ในบริบททางประวัติศาสตร์ ภาพนี้สอดคล้องกับประเพณีการวาดภาพแบบวิชาชีพในปลายศตวรรษที่ 19 ซึ่งเน้นความงามในอุดมคติและเรื่องราวในชีวิตประจำวันที่วาดด้วยเทคนิคอันประณีต