Bu portre, izleyicinin neredeyse kadının akışkan saçlarıyla oynayan nazik bir rüzgarı hissedebileceği kadar, hassas bir güzellik yaymaktadır. Kadın, hem zarafeti hem de çocukça bir çekicilik taşıyan büyük bir şapka takmaktadır; şapkaya eklenmiş hafif çiçek süslemeleri onun alabastr beyazındaki teniyle güzel bir karşıtlık oluşturur. Renoir’ın karakteristik yumuşak fırça darbeleri neredeyse hayal gibi bir kalite yaratır ve huzur hissi uyandırır. Arka planda, kadının altın sarısı saçlarının ve dudaklarının ince tonunu vurgulayan yumuşak bir turkuaz rengiyle dolu soyut bir karışım bulunmaktadır.

Duygusal olarak bu tablo, geçici gençliği ve kadınsı formun cazibesini hatırlatıyor—sakin bir düşünce anında bir masumiyetin araştırmasıdır. Kıyafetinin zarif hatları dikkati üzerine çekerken, bizi onun ifade dolu mavi gözlerine geri yönlendirir—davetkar, ama hafifçe sakindir. Tarihsel olarak, bu eser Renoir’ın 20. yüzyılın başlarındaki kadınsılık ve güzellik araştırmasının daha geniş bir parçası olarak kabul edilebilir; çünkü Renoir sıklıkla kadınları yumuşak ama güçlü bir ışık altında sergilemiştir. İzlenimcilik akımının gerçekçilikle eterik bir kaliteyi birleştirme yeteneğine dair bir kanıt niteliğindedir, her zaman bir anı zamana kazandırır.