Eser, yüce bir dokunuşla sunulmuş huzurlu bir bataklık manzarasını yakalar; burada, nilüferler zarifçe yüzeydeki suyun hassas dalgalarını oluştururken, dairesel formları yavaş bir ritim yaratır. Van Gogh’un karakteristik fırça darbeleri hem enerji hem de huzur salar, sahneye hayat verir. Bataklığın genişliği ufka kadar uzanırken, uzakta ağaçların veya yapıların silüetleri derinlik ve perspektif hissi yaratır; izleyicinin hayalini özgürce resmedilip tasvir edilen manzarada gezinmeye davet eder.

Renk paleti büyük ölçüde soluktur; sıcak toprak tonları, yavaş yavaş birleşmiş olan yumuşak yeşil ve mavi tonlarla uyum içerisinde, bataklığın doğal özünü yansıtır. Bulutlu gökyüzü, geniş fırça darbesi aracılığıyla iletilirken, suda uzanan gölgeler yaratacak şekilde atmosferik bir arka plan oluşturur. Bu birleşim, izleyicinin karamsar ama sakin bir ortamda kendini sarmalanmış hissetmesini sağlar ve bir içgörü hissi doğurur. Tarihsel olarak, bu parça Van Gogh’un bir karmaşa döneminde doğaya olan tutkusu ile ilişkili; yalnızca temsilin üzerinde, günlük manzaradaki basitlik ve güzelliğe ilişkin duyguları uyandırır.