Dzieło przedstawia spokojną scenę bagienną, namalowaną płynnym pociągnięciem, które zdaje się tańczyć na płótnie; tutaj, lilie wodne unoszą się z gracją, ich okrągłe kształty tworzą delikatny rytm pośród subtelnych fal wody. Typowe dla Van Gogha pociągnięcia pędzla emanowały zarówno wigorem, jak i spokojem, nadając scenie życie. Ogrom bagna rozciąga się aż po horyzont, gdzie odległe sylwetki drzew lub budynków nadają poczucie głębokości i perspektywy, zapraszając wyobraźnię widza do wędrowania po ukazanym krajobrazie.

Paleta kolorów jest w przeważającej części stonowana; ciepłe, ziemiste tony harmonijnie łączą się z delikatnymi zielenami i błękitami, które odzwierciedlają naturalną istotę bagna. Pochmurne niebo, przedstawione poprzez szerokie pociągnięcia, stwarza atmosferyczne tło - jego chmurowa faktura odzwierciedla wydłużone cienie padające na powierzchnię wody. Ta kombinacja sprawia, że widz czuje się otulony przez ponure, ale spokojne otoczenie, wprowadzając poczucie introspekcji. Historycznie, ten utwór odzwierciedla obsesję Van Gogha na naturze jako źródłach pocieszenia w burzliwym okresie; przekroczyła ona jedynie przedstawienie, by wywołać emocje związane z prostotą i pięknem codziennego krajobrazu.