Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια ήρεμη οικειότητα. Μια γυναίκα, πιθανώς υπηρέτρια, σκουπίζει το πάτωμα σε ένα εσωτερικό σπιτιού. Η στάση της είναι συγκεντρωμένη επιμέλεια, με το κεφάλι της σκυμμένο καθώς ασχολείται με το καθήκον της. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια διακριτική τεχνική, εφαρμόζοντας φαινομενικά τη μπογιά σε μικρές, διακριτές πινελιές, δίνοντας στις επιφάνειες μια υφή, σχεδόν κοκκώδη ποιότητα. Είναι σαν το ίδιο το φως να διασπάται και να αναδιαμορφώνεται στον καμβά. Η σύνθεση τραβάει το βλέμμα σε όλο το δωμάτιο, από τη γυναίκα σε ένα τραπέζι στρωμένο ίσως για ένα γεύμα, όπου κάθεται ένα μικρό παιδί, χαμένο στον δικό του κόσμο.

Η χρωματική παλέτα είναι απαλή, αλλά πλούσια. Κυριαρχούν απαλά μπλε και πράσινα, που διακόπτονται από τους ζεστούς τόνους της ξύλινης πόρτας και των καρεκλών. Το γενικό αποτέλεσμα είναι μια απαλή αρμονία, ένα στιγμιότυπο της καθημερινής ζωής που αποδίδεται με βαθιά ευαισθησία. Ο χειρισμός του φωτός και της σκιάς από τον καλλιτέχνη προσθέτει βάθος και διάσταση, κάνοντας τη σκηνή να φαίνεται ταυτόχρονα άμεση και διαχρονική. Σχεδόν ακούς τον απαλό ψίθυρο της σκούπας και νιώθεις την ήρεμη ικανοποίηση της στιγμής.