Scena otwiera się spokojną intymnością; kobieta, prawdopodobnie służąca, zamiata podłogę w domowym wnętrzu. Jej postawa to skupione zaangażowanie, pochyla głowę, gdy wykonuje swoje zadanie. Artysta stosuje charakterystyczną technikę, nakładając farbę małymi, wyraźnymi pociągnięciami, nadając powierzchniom teksturowaną, prawie ziarnistą jakość; to tak, jakby samo światło rozpadało się i odtwarzało na płótnie. Kompozycja przyciąga wzrok po całym pokoju, od kobiety do stołu nakrytego być może do posiłku, przy którym siedzi małe dziecko, pogrążone we własnym świecie.

Paleta barw jest stonowana, ale bogata; dominują miękkie błękity i zielenie, podkreślone ciepłymi tonami drewnianych drzwi i krzeseł. Ogólny efekt to łagodna harmonia, migawka z życia codziennego oddana z głęboką wrażliwością. Sposób, w jaki artysta operuje światłem i cieniem, dodaje głębi i wymiaru, sprawiając, że scena wydaje się jednocześnie natychmiastowa i ponadczasowa. Prawie słychać ciche szuranie miotły i czuje się spokojne zadowolenie chwili.