Scena rozwija się z senną jakością, chwilą uchwyconą w objęciach zielonego krajobrazu. Postać, niemal eteryczna, wskazuje na wspaniałego, ciemnoniebieskiego konia; na jego grzbiecie młoda kobieta, naga i swobodna, jedzie w siodle damskim. Celowe pociągnięcia pędzla artysty tworzą poczucie ciszy, pauzę w narracji. Miękkie, zmieszane kolory tworzą harmonijną równowagę. Za nimi rozciąga się ziemia. Dwie inne postacie stoją, otulone prostym materiałem, ich obecność dodaje poczucia wspólnej kontemplacji, a może cichej obserwacji. Cała scena ma potężny, sugestywny efekt.