Το έργο τέχνης είναι ένα συγκινητικό αυτοπορτρέτο, μια αντανάκλαση της προσωπικής αναστάτωσης που αποδίδεται με αδιαμφισβήτητη δύναμη. Μια γυναίκα κάθεται στο κέντρο, με το βλέμμα της άμεσο και αμετάβλητο, ντυμένη με ένα σκούρο κοστούμι που ενισχύει την ανδρόγυνη φύση του έργου. Οι καθαρές γραμμές του κοστουμιού έρχονται σε αντίθεση με τις μαλακές, πεσμένες τούφες που την περιβάλλουν, μια καταρράκτης αυτού που κάποτε ήταν, τώρα κομμένο. Η σκοτεινή έκφραση της γυναίκας αντικατοπτρίζεται στο προσεκτικά τοποθετημένο ψαλίδι που κρατά. Πάνω, το χειρόγραφο κείμενο προσθέτει ένα επιπλέον στρώμα στην αφήγηση, προσφέροντας μια εικόνα των συναισθημάτων και των συνθηκών που βρίσκονται πίσω από την εικόνα. Η καλλιτέχνιδα περιβάλλεται από μια συμβολική αναπαράσταση της απώλειας και του μετασχηματισμού, τα κομμένα μαλλιά είναι διάσπαρτα γύρω της, αφηγούμενα οπτικά ένα οδυνηρό κεφάλαιο.